FDM FDM (Fused Deposition Modeling) – technologia polegająca na uplastycznianiu polimerów i nanoszeniu ich warstwa po warstwie w odpowiednim miejscu. FDM to przykład technologii przyrostowej, która polega na addytywnym wytwarzaniu obiektów. gcode dla zortraxa Jak przy pomocy slicerów dostępnych na rynku wygenerować plik dla drukarek zortrax Konwerter g-kodu Konwerter g2z Na stronie supportu zortraxa ( g2z ) możemy znaleźć informację o konwerterze który pozwoli nam na zmianę g-kodu z dowolnego slicera na z-kod dla drukarek zortrax. Pierwszym krokiem jest stworzenie g-kodu przy pomocy slicera ( opisane w artykule...) Gdy mamy już nas g-kod musimy pobrać oprogramowanie g2z, w tym celu wchodzimy na tą stronę https://support.zortrax.com/downloads/ a następnie musimy znaleźć opcję pobierania oprogramowania g2z   Kolejnym krokiem jest rozpakowanie pliku a następnie wybieramy plik "lunch_gui.bat" Po uruchomieniu programu zobaczymy prosty interfejs Pierwszym krokiem jest wybranie modelu drukarki na której będziemy drukować Następnie wybieramy plik g-kod wyeksportowany z innego slicera Opcjonalnie możemy wybrać zdjęcie poglądowe które będzie wyświetlać się na ekranie drukarki Na koniec zapisujemy nasz plik jako z-kod i wgrywamy na naszą drukarkę   Cura - profile i maszyny Slicery dla drukarek Zortrax: Nowa era elastyczności Jeszcze kilka lat temu użytkownicy drukarek 3D Zortrax byli ograniczeni do korzystania wyłącznie z dedykowanego oprogramowania Z-SUITE. Było to naturalne, ponieważ Z-SUITE został zaprojektowany specjalnie z myślą o maksymalnej kompatybilności z urządzeniami tej marki, oferując pełne wsparcie dla funkcji i materiałów dostępnych w ekosystemie Zortrax. Dla wielu użytkowników był to wystarczający zestaw narzędzi – intuicyjny interfejs, zaawansowane opcje cięcia i możliwość zdalnego zarządzania drukiem.  Jednak rynek druku 3D ewoluuje, a potrzeby użytkowników stają się coraz bardziej zróżnicowane. W odpowiedzi na te zmiany Zortrax wprowadził nowatorskie rozwiązanie – konwerter g-kodów, który umożliwia zmianę g-kodów na z-kody kompatybilne z ich drukarkami. Dzięki temu użytkownicy mogą teraz korzystać z dowolnego slicera, takiego jak Cura, PrusaSlicer czy Simplify3D, zachowując pełną swobodę w wyborze oprogramowania. To istotny krok naprzód, który otwiera nowe możliwości w personalizacji procesu druku i integracji urządzeń Zortrax z istniejącymi już przepływami pracy.  Konfiguracja drukarek Zortrax i parametrów druku w zewnętrznych slicerach Aby w pełni wykorzystać nową możliwość drukowania za pomocą dowolnego slicera, konieczne jest odpowiednie skonfigurowanie drukarki oraz parametrów druku. Proces ten, choć wymaga nieco zaangażowania, pozwala na optymalizację druku 3D i pełne wykorzystanie możliwości zarówno sprzętu, jak i wybranego oprogramowania. Warto jednak zaznaczyć, że konfigurowanie nowej drukarki w zewnętrznym slicerze oraz testowanie ustawień może być procesem czasochłonnym i wymagającym. Dla mniej doświadczonych użytkowników oraz tych którzy chcą zaoszczędzić czas, gotowe profile drukarek i parametry druku mogą okazać się zbawieniem. Te predefiniowane ustawienia umożliwiają szybkie rozpoczęcie pracy bez konieczności manualnej kalibracji, jednocześnie zapewniając optymalną jakość wydruków. Jednak gdzie ich szukać i jak je wgrać? Jak wgrać drukarki i profile? Opisany poniżej przykład dotyczy slicera Cura 5.8.  Pierwszym krokiem jest pobranie oprogramowania ze strony producenta ( link ) i jego instalacja. Po uruchomieniu Cury przechodzimy przez konfigurację startową, przy pytaniu o logowanie możemy pominąć ten krok. Na koniec musimy dodać pierwszą drukarkę, w tym kroku wybieramy "non ultimaker printer" i wybieramy dowolną drukarkę (na tym etapie nie ma znaczenia jaką drukarkę wybierzemy) Kolejnym krokiem będzie pobranie folderu z konfiguracją drukarek ( link ) Gdy mamy już pobrany folder musimy podmienić go z oryginalnym powstałym podczas instalowania programu. W tym celu w zakładce help wybieramy opcję "show configuration folder" Program otworzy nam lokalizację pliku a my musimy cofnąć się do folderu "Roaming" w którym odszukujemy folder "cura", usuwamy go a następnie wklejamy ten pobrany z linku o tej samej nazwie. Teraz włączamy nasz slicer, w tym momencie mamy do wyboru trzy drukarki zortrax. W ustawieniach druku w celu wybrania odpowiedniego profilu wchodzimy w ustawienia druku, następnie "Show Custom" a na koniec wybieramy jeden z 3 profili przygotowanych pod drukarki zortax Slicery Jakiego slicera użyć i jak przygotować w nim plik do druku Z-suite Slicer czyli jak przygotować model do wydruku? Drukarki 3D to maszyny sterowane numerycznie (CNC, ang. *computer numerical control*), co oznacza, że do wykonania zadania wymagają poleceń zapisanych w odpowiednim dla nich języku programowania. Jednym z najczęściej stosowanych jest G-code, czyli plik tekstowy zawierający instrukcje dotyczące kolejnych położeń, do których maszyna powinna się przemieścić, wraz z dodatkowymi informacjami dotyczącymi pracy urządzenia. Drukarki 3D korzystają z modeli trójwymiarowych zapisanych w formacie STL. Jednak sam plik STL nie jest bezpośrednio zrozumiały dla drukarki, dlatego konieczne jest użycie oprogramowania typu slicer, które przekształca model na język zrozumiały dla maszyny. Na rynku dostępne są zarówno slicery oferowane przez producentów drukarek, jak i uniwersalne programy, takie jak Cura czy Orca. Zortrax i z-suit Firma zortrax posiada swój własny slicer czyli z-suite. Jest to jedyny slicer który pozwala na stworzenie kodu dla drukarek zortrax (jest również możliwa opcja stworzenia kodu z innego slicera co jest opisane w innym artykule ,,link wkrótce ,,). Przejdźmy przez etap przygotowania pliku krok po kroku: Po włączeniu slicera pierwszą rzeczą jaką możemy zauważyć jest strona do logowania, nie musimy tego robić wystarczy poniżej wybrać opcję ,,start now,,   W kolejnym oknie musimy wybrać drukarkę na której będziemy pracować Gdy mamy już wybraną naszą drukarkę przeniesiemy się do okna z wirtualnym przedstawieniem obszaru roboczego naszej drukarki. Pierwszą rzeczą jaką musimy zrobić jest wgranie naszego modelu, w tym celu klikam na przycisk ,,add files,, lub przeciągam go z folderu na nasz obszar roboczy W lewym dolnym rogu możemy zmienić drukarkę jeżeli na początku wybraliśmy inną Nasz model może mieć jeden z czterech kolorów: szary - model nie został wybrany, niebieski - model jest aktywny i wszystko jest ok, czerwony - model wychodzi poza obszar roboczy, żółty - modele nakładają się na siebie kolejnym elementem jest ustawienie modelu na platformie roboczej, część z drukarek zortrax posiada na stole roboczym 5 metalowych płytek służących do ich kalibracji, ich położenie jest zaznaczone czerwonymi kwadratami. Jeżeli jest taka możliwość warto unikać układania na nich modelu, dzięki temu płytki kalibracyjne będą się mniej zużywać. Dodatkowo mamy małą strzałkę wskazującą nam przód drukarki (zaznaczona zieloną strzałką), ustawienie modelu bliżej przodu może ułatwić nam zdejmowanie go z drukarki po wydruku. Teraz gdy mamy już nasz model na płaszczyźnie roboczej zajmijmy się narzędziami z lewej strony. Pierwszym narzędziem jest move czyli przesuwanie obiektu, możemy to robić na dwa sposoby, po pierwsze wpisać konkretne wartości położenia, lub co jest częstsze po prostu łapiemy nasz model i przesuwamy go ręcznie Kolejnym narzędziem jest resize czyli skalowanie. Tu możemy skalować zarówno procentowo jak i wpisać konkretny wymiar, wystarczy wybrać opcję po prawej stronie od wartości. Jest tu również jedna dodatkowa opcja która jest dość pomocna czyli kłódka po lewej stronie od wartości - pozwala nam ona na równe skalowanie w każdej z osi lub po jej odblokowaniu skalowanie oddzielnie w poszczególnych osiach.                                     Kolejną przydatną opcją jest rotate który pozwala nam na obracanie naszego modelu, możemy to robić wpisując konkretną wartość przy oznaczeniu osi, przyciskami +/-45 °   lub za pomocą okręgów na modelu. Jeżeli chcemy wykonać odbicie lustrzane możemy zastosować opcję flip w odpowiedniej osi. Jedną z najbardziej przydatnych opcji jest place by face, ponieważ chcemy aby nasz model miał jak największa pierwszą warstwę przy pomocy tej opcji możemy wskazać konkretną płaszczyznę a program sam obróci model wskazaną przez nas płaszczyzną do stołu roboczego. Ostatnim narzędziem jest split przy pomocy którego możemy przeciąć nasz model w odpowiedniej osi. Gdy nasz model jest już gotowy w prawym dolnym rogu wybieramy opcję print settings aby przejść do ustawienia parametrów druku.                                           Pierwszą rzeczą jaką musimy wybrać jest material group, jeżeli drukujemy z materiałów innych firm niż zortrax należy wybrać external materials, następnie w zakładce material wybieramy odpowiedni rodzaj tworzywa.                                   Kolejnym krokiem jest ustawienie podpór, możemy wybrać opcję automatyczną lub jeżeli chcemy mieć większą kontrolę nad podporami wybieramy opcję editable. Następnie ustawiamy kąt od jakiego tworzone będą podpory i włączamy opcję lite aby podpory były łatwiejsze do usunięcia. Następna zakładka to dwa ważne parametry czyli średnica dyszy którą mamy zamontowaną w drukarce oraz grubość warstwy. Pierwszy parametr ustawiamy względem rzeczywistego rozmiaru dyszy założonego na drukarce, drugi mówi nam o tym o ile opuści się stół po wykonaniu jednej warstwy, im wyższa wartość tym druk będzie szybszy ale mniej dokładny im niższa tym wyższy czas ale lepsza jakość. Przeważnie warstwa 0.2 jest dobrym kompromisem. Teraz przyszedł czas na ustawienie temperatury extrudera oraz platformy, dane te musimy odczytać z opakowania filamentu jakiego używamy bądź ze strony producenta                                   Podczas ruchu drukarki 3D pomiędzy różnymi elementami modelu, resztki filamentu mogą wyciekać z dyszy, tworząc cienkie nitki, co jest zjawiskiem niepożądanym. Aby temu zapobiec, stosuje się retrakcję, czyli cofnięcie filamentu w dyszy. Proces ten polega na krótkim, szybkim wycofaniu filamentu, co tworzy podciśnienie w dyszy i wciąga resztki materiału, zapobiegając powstawaniu niechcianych nitek.                               Kolejnym parametrem jest wypełnienie, tu możemy wybrać zarówno jego kształt jak i procent wypełnienia. W typie wypełnienia możemy ustawić normalny - wzór i procent wypełnienia będzie zadany przez nas, mesh - losowy wzór i procent wypełnienia, solid- 100% wypełnienia, shell- 0% wypełnienia.   Z reguły operuje się na trybie normal z wypełnieniem na poziomie 10-30% Kolejnym elementem jest ilość zewnętrznych ścian, oznacza to ile linii ściany stworzy drukarka obudowując wypełnienie Następnym elementem jest ilość warstw górnych i dolnych, czyli ile warstwo o innym wypełnieniu ( z reguły 100%) stworzy drukarka podczas druku pierwszych warstw i ostatnich offset jest to pomniejszenie lub powiększenie jednego z parametrów aby zniwelować skurcz materiału podczas jego stygnięcia Seam, czyli szew jest miejscem gdzie drukarka przechodzi z jednej warstwy do drugiej, możemy go ustawić w miejscu zdefiniowanym przez program, ustawić go samemu lub zostawić tryb auto aby program sam dobrał miejsce występowania szwu First layer gap jest to odległość między ostatnią warstwą raftu a pierwszą warstwą wydruku, aby wydruk odchodził bez problemu od raftu musimy do wartości zadanej przez program dodać 0.1mm Raft jest to kilka pierwszych warstw większych od modelu którego głównym zadaniem jest zwiększenie powierzchni przylegania wydruku do stołu ale również przy perorowanych stołach, zapewnienia dobrej jakości pierwszych warstw naszego wydruku Po ustawieniu wszystkich parametrów możemy przejść do podglądu naszego wydruku, w tym celu klikamy przycisk preview w prawym dolnym narożniku Teraz możemy zobaczyć jak nasz wydruk będzie wyglądał wraz ze wszystkimi po wydruku. Po prawej stronie możemy włączyć i wyłączyć podgląd poszczególnych opcji a niżej dostajemy raport z którego możemy odczytać długość wydruku oraz ilość materiału potrzebnego do wykonania naszego modelu Ostatnim elementem jest zapisanie naszego pliku, w tym celu klikamy przycisk export file a następnie wybieramy drugi przycisk o tej samej nazwie i zapisujemy nasz kod. Uwaga dla drukarek zortrax nie jest to g-code a zcode lub zcodex2 Oprócz zapisania naszego kodu warto również zapisać sam projekt, w tym celu w górnej zakładce file wybieramy opcję save as i zapisujemy nasz plik z rozszerzeniem zproject Zanim jednak pójdziemy do drukarki omówmy jeszcze kwestię edytowania podpór, opcja ta dostępna jest po wybraniu editable support w drugim kroku. Po jej wybraniu przed eksportem zostaniemy przeniesieni do jeszcze jednego okna Pierwszą rzeczą jaką musimy zrobić jest wygenerowanie podpór, w tym celu wybieramy ikonę koła zębatego ze strzałką a następnie określamy kąt. Możemy również zaznaczyć opcję only from raft, wtedy nasze podpory będą generowane tylko od raftu do modelu bez podpór między częściami modelu. na koniec klikamy opcję generate Teraz widzimy proponowane przez program podpory, możemy je usunąć wybierając ikonkę strzałki, następnie zaznaczamy podpory do usunięcia i klikamy delete. Możemy również dodawać podpory, wybieramy opcję kwadratu z plusem a następnie jak chcemy dodać podporę (punkt, powierzchnia, pojedyncza powierzchnia, obszar) oraz określamy ich wielkość i wskazujemy miejsce gdzie chcemy je dodać. Korzystając z tej opcji możemy nie generować podpór automatycznie. Teraz jesteśmy gotowi aby puścić nasz pierwszy projekt na drukarkę 3D Slicer cura Aby przekształcić model 3D w rzeczywisty, namacalny obiekt, potrzebujemy nie tylko drukarki 3D, ale także specjalistycznego oprogramowania zwanego slicerem. Drukarka 3D sama w sobie nie jest w stanie zinterpretować pliku 3D – to zadanie wykonuje właśnie slicer, który konwertuje nasz model do formatu zrozumiałego dla urządzenia. Slicer pełni rolę „tłumacza”, ale jednocześnie daje możliwość dokładnego dostosowania modelu do druku. Dzięki temu narzędziu możemy edytować model, ustawiać go na platformie, dodawać podpory oraz precyzyjnie określać parametry druku, takie jak warstwa, prędkość czy temperatura. Obecnie na rynku dostępnych jest sporo slicerów, oprócz tych wydawanych przez producentów drukarek są też slicery bardziej uniwersalne. Jednym z takich programów, który opiszemy w poniższym artykule jest Cura. Pierwszym elementem naszej przygody z curą będzie zapoznanie się z interfejsem programu W zakładce "file" znajdziemy typowe opcje takie jak tworzenie nowego projektu, zapisywanie go czy co bardzo ważne - zapisywanie projektu Zakładka "edit" pozwala nam na wiele operacji na naszych modelach, najważniejsze dla nas będą "Undo" i "Redo" czyli cofanie i przywracanie operacji (skróty ctrl+z i ctrl+y też działają) "Arrange all models" czyli ustawianie automatyczne modeli oraz "Multiply Selected" czyli powielanie wybranych modeli W lewym górnym rogu znajdziemy ikonę "folderu" klikając w nią możemy wybrać model który będziemy chcieli drukować Obok znajdziemy wybraną przez nas drukarkę ( o ich dodawaniu w dalszej części) Na środku znajdziemy zakładkę z wyborem materiału z którego będziemy drukować Po prawej stronie znajdziemy rozwijaną zakładkę z ustawieniami Nad zakładką z materiałami możemy zobaczyć trzy zakładki które będą się zmieniać wraz z postępem naszych prac Główną część ekranu stanowi pole robocze naszej drukarki na którym będziemy pracować       Dodawanie drukarki Dodawanie nowej drukarki jest pierwszą rzeczą jaką musimy zrobić przy pierwszym uruchomieniu slicera, nie oznacza to jednak że nie możemy dodawać nowych drukarek również później. Poniższy proces jest identyczny dla obu przypadków. Przy dodawaniu kolejnych drukarek musimy rozwinąć zakładkę z drukarkami a następnie wybrać "add printer" ( przy pierwszym uruchomieniu ten krok pomijamy) Następnym krokiem jest wybranie czy nasza drukarka  jest firmy ultimaker czy innej, na potrzeby tego artykułu wybierzemy non ultimaker printer W kolejnym oknie mamy dwie możliwości dodania naszej drukarki, poprzez IP lub ręcznie ( zalecane) Po wybraniu non-network printer musimy znaleźć firmę naszej drukarki a następnie sam model, jeżeli nie możemy znaleźć naszej drukarki możemy wybrać opcję "Custom". Po wybraniu drukarki w prawym oknie możemy nadać jej nazwę. W przypadku opcji "custom" po przejściu dalej otwiera nam się okno z parametrami drukarki. W znacznej większości jedyną rzeczą jaką musimy zmienić są wymiary pola roboczego które możemy odczytać ze strony producenta lub nawet zmierzyć ręcznie. Jeżeli nasz drukarka posiada podgrzewany stół musimy zaznaczyć również opcję heated bed. W zakładce extruder 1 musimy zmienić średnicę filamentu z 2.85 na 1.75 mm Czasem potrzebne są pewne dodatkowe zmiany, zanim sami zaczniemy próbować je dostosować warto sprawdzić czy ktoś już nie zrobił tego przed nami. W tym celu warto poszukać "profili". Aby wgrać profil wybieramy zakładkę "preferences" i "configure cura" a następnie przechodzimy do zakładki "profiles" i wybieramy "import" po prawej stronie Zanim przejdziemy do naszego modelu musimy wybrać materiał z którego będziemy drukować w tym celu rozwijamy zakładkę z materiałami a następnie możemy skorzystać z gotowych ustawień dla konkretnych filamentów (zalecane generic) lub dodać własny W celu dodania własnego materiału zamiast zakładki generic wybieramy manage materials a następnie create new W zakładce information możemy nadać kolor, nazwę czy wybrać typ naszego filamentu, natomiast w zakładce pront settings określamy parametry druku które możemy znaleźć na opakowaniu filamentu lub na stronie producenta   Czas na wgranie naszego modelu, wybieramy ikonę "teczki" a następnie model z rozszerzeniem .stl Po rozwinięciu zakładki z parametrami po prawej stronie pierwszą rzeczą jaką możemy wybrać jest resolution czyli grubość warstw, im wyższa tym szybszy ale mniej dokładny druk, niższe warstwy zapewnią lepszą jakość kosztem wydłużenia czasu. Warstwa 0.2 mm jest częstym wyborem jako kompromis pomiędzy krótkim czasem i jakością wydruku. Następnie możemy określić wytrzymałość naszego wydruku sterując wypełnieniem oraz wzorem wypełnienia jak również grubością ścianek bocznych, dolnych i górnych.  Z reguły operujemy wypełnieniem w granicach 10-30%. Wzór pozwala nam zmienić w pewnym stopniu czas wydruku i jego wytrzymałość (oddzielny artykuł). Grubość ścianek na początku lepiej zostawić domyślną, ich zmiana może przynieść więcej szkody niż pożytku. Dwa ostatnie parametry pozwalają nam na włączanie i wyłączanie kolejno podpór jak i elementów poprawiających przyczepność wydruku do stołu   Po ustawieniu wszystkich elementów możemy wcisnąć przycisk slice w celu "pocięcia" naszego pliku Po przeliczeniu w miejscu tego przycisku pojawią się informacje o czasie wydruku czy ilości materiału potrzebnego do wydruku Klikając przycisk preview możemy zobaczyć podgląd jak będzie wyglądał gotowy wydruk Teraz przy pomocy przycisku save to disk, możemy zapisać nasz plik i go wydrukować.   Z-suite podstawowe ustawienia do druku Z-SUITE  to oprogramowanie przeznaczone dla urządzeń firmy Zortrax. Aplikacja umożliwia przygotowanie modelu do druku 3D zapisując projekt w formacie .zcode / .zcodex. Z-SUITE pozwala na zmianę i dostosowanie ustawień druku, takich jak rozmiar modelu, grubość warstwy, rodzaj wypełnienia oraz ilość wygenerowanych struktur podporowych. Program działa na platformach Windows i Mac. W  FABLABIE  obowiązująca wersją oprogramowania jest  2.32.0.0 !  Nowsze wersje mogą nie posiadać opcji przygotowania plików na model M200 jedynie na M200 PLUS! LINK do wersji 2.32.0.0 https://support.zortrax.com/downloads/software/ Na drukarkach w FABLABIE drukujemy wyłącznie z materiałów posiadanych przez nas. Obsługiwać urządzenia mogą wyłącznie osoby uprawnione do tego, mające zdany egzamin lub uczestnicy po odpowiednim kursie! Osoby nie spełniające tych wymogów muszą korzystać z pomocy Edukatorów lub wolontariuszy FABLAB. ZORTRAX M200 PLUS   PODSTAWOWE INFORMACJE O DRUKARCE Obszar roboczy:  200 x 200 x 180 mm Średnica dyszy:  0,4 mm Średnica filamentu:  1,75 mm Nośnik danych: PenDrive USB POLSKI https://www.youtube.com/watch?v=7U2ixQVXjOEhttps://www.youtube.com/watch?v=O8_NfZ9XEmU ENGLISH https://www.youtube.com/watch?v=4laoNNOHjh4    https://www.youtube.com/watch?v=sKzWcvMlJfY PODSTAWOWE USTAWIENIA DO DRUKU Z ABS w programie Z-suite Slicer Makerbot print MakerBot Print  to darmowe oprogramowanie, które pomaga optymalizować proces druku 3D. Pozwala na przeglądanie, przygotowywanie, zarządzanie oraz na dzielenie się projektami do druku 3D dla produktów formy  MakerBot. link do oprogramowania: https://www.makerbot.com/makerbot-print/ Instrukcje przygotowania plików  do druku: LINKI VIDEO: ENGLISH https://www.youtube.com/watch?v=b_rI2lkkdXo https://www.youtube.com/watch?v=NTW4O2eD1HE&t=1393s OFICJALNA STRONA MAKERBOT https://www.youtube.com/watch?v=Qp7WmfmcK74 INNE KANAŁY Creality print - slicer Oprogramowanie od creality, nie jest jeszcze idealne ale rozwijają je cały czas. Jego ogromnym plusem jest łatwość przygotowania wydruku ale można pobawić się w trochę bardziej zaawansowane opcje. Po pobraniu i uruchomieniu program zapyta nas o wybór drukarki - tu wybieramy K1 MAX a następnie średnicę dyszy 0,4 mm. Po wybraniu drukarki pokazuje nam się interfejs ze stołem roboczym oraz narzędziami po lewej stronie i profilami druku po prawej Aby wgrać model wybieramy ikonę folderu po lewej stronie a następnie wybieramy interesujący nas model Omówmy teraz narzędzia znajdujące się po lewej stronie Pierwszym jest przesuwanie modelu po płaszczyźnie roboczej Drugim narzędziem jest skalowanie obiektu, tu możemy skalować zarówno w procentach jak i w milimetrach. Ważną opcją jest ,,Uniform,, który pozwala nam skalować proporcjonalnie w każdej z osi Trzecim narzędziem jest obrót, możemy obracać wpisując konkretną wartość, przyciskami co 45 stopni lub ręcznie przy pomocy okręgów pojawiających się na modelu W celu ułożenia modelu daną płaszczyzną do stołu należy użyć narzędzia ,,bottom,, Narzędzie layout pozwala nam na rozmieszczenie wielu modeli w sposób automatyczny Opcja podpór nie jest jedynym sposobem generowania podpór ale na początku jest najwygodniejsza, tutaj możemy ustawić zarówno gęstość podpór jak i kąt od jakich mają być generowane W ostatniej zakładce znajdziemy kilka dodatkowych opcji takich jak: klonowanie tekst podział modelu odbicie lustrzane wydrążenie otworu mierzenie pusty model Po prawej stronie możemy wybrać materiał który będziemy używać, aby dodać nowy klikamy na dole listy ,,add,, lub możemy zmodyfikować istniejący przy pomocy przycisku ,, Manage,,   Na samym dole zakładki mamy profile druku, z automatu dodane są trzy najbardziej przydatne jednak możemy tworzyć własne przy pomocy przycisku ,,+,, znajdującego się na dole zakładki, przycisk który znajduję się obok dodawanie profili służy do ich edycji. Przejdźmy do ustawień w edycji profili, znajduję się tu 12 opcji: jakość skorupa wypełnienie prędkość Podpory materiał chłodzenie wytłaczanie przywieranie do podłoża opcje specjalne naprawa plików mesh eksperymentalne W opcji jakość możemy ustawiać wysokości warstw W opcji skorupy, ilość ścian bocznych, dolnych i górnych w opcji infill, procent wypełnienia w opcji prędkość, szybkość druku w opcji podpór, rodzaj oraz gęstość podpór (UWAGA, podpory wybrane w tych ustawieniach generują się dopiero po ,,pocięciu,, pliku) w opcji materiał, parametry druku dla materiału W opcji przywierania do stołu, typ dodatkowej formy wydruku która będzie pomagać w przyleganiu wydruku do stołu w opcji eksperymentalne warto zaznaczyć exclude objects, w ten sposób zawsze możemy usunąć jeden z modeli już podczas druku Po przygotowaniu modelu wciskamy przycisk slice Model zostanie przygotowany do druku i wyświetlone zostaną wszystkie informacje na temat czasu druku i ilości materiału Ostatnim etapem jest wgranie modelu do drukarki, możemy to zrobić po wifi po uprzednim zalogowaniu się na konto klikając lan printing i wybierając drukarkę lub wgrać na nośnik pamięci klikając export to local Orca Slicer Pierwszy start Przy pierwszym uruchomieniu programu Orca włączy kreatora konfiguracji - w większości wypadków na komputerach labowych ten krok został już zrealizowany (warto o nim jednak wiedzieć, bo zawiera on wybór drukarki). Wybór drukarki wyszukaj drukarkę, z której korzystasz (w labie mamy np. Creality K1 ) - wczyta to wszystkie bazowe parametry (np. rozmiar pola roboczego etc) Wybór filamentu sugeruję upewnić się, że jest wczytany ogólny profil dla PLA i ABS-u . Jeśli zamierzasz korzystać z jakiś specyficznych filamentów - upewnij się, że maszyna jest w stanie z nimi pracować (nie jesteś pewien/-na ZAPYTAJ!). Opcjonalnie - rozważ włączenie widoku ortogonalnego. Czasami ułatwia pracę przy ręcznym układaniu elementów na polu roboczym. Zmiana języka Domyślnie Orca ustawi język taki sam jaki znajdziecie w systemie - czyli w naszym wypadku zazwyczaj będzie to polski. Warto rozważyć przełączenie na język angielski - ułatwi to późniejsze korzystanie z poradników dostępnych w internecie (więcej jest materiałów po angielsku). Aby to zrobić trzeba wejść w Preferencje: Następnie w sekcji Ogólne -> Ustawienia wybrać w polu "Język" z listy rozwijanej "English". Zmiana ta może wymagać ponownego uruchomienia programu. Przygotowanie projektu Praca przygotwywana na drukarkę jest organizowana w ramach projektu. Projekt przechowuje w jednym miejscu ustawienia maszyny, parametry druku i modele, które mają być wydrukowane. Nowy projekt W górnym panelu znajdują się przyciski przełączające między podstawowymi trybami pracy programu: Na ekranie startowym wybierz "New Project". Powinno to stworzyć nowy projekt (i przejść do zakładki "Prepare"). Wynikiem powinien być widok podobny do tego: Nawigacja Kliknięcie lewym przyciskiem myszy (i przytrzymanie go) w środkowej części widoku (tym z polem roboczym drukarki) umożliwia obracanie kamery poprzez ruszenie myszą Wciśnięcie i przytrzymanie prawego lub środkowego przycisku myszy w środkowej części widoku umożliwia przesuwanie go lewo/prawo, góra/dół poprzez ruszenie myszą Rolka myszy umożliwia zbliżanie/oddalanie widoku Jeśli zgubisz się - możesz skorzystac z ikony lupy w dolnej części ekranu. Jej wciśnięcie spowoduje ustawienie domyślnego położenia kamery. Podstawowe ustawienia druku Mając uruchomione "Prepare" można jeszcze sprawdzić czy faktycznie wybrana jest właściwa maszyna (1), czy ma ustawioną właściwą dyszę (2), a z listy rozwijanej możemy wybrać filament (3) Zwróć uwagę czy średnica dyszy (ang. nozzle) ustawiona w programia zgadza się z tą na maszynie. Dobrze wybrany / przygotowany profil filamentu to podstawa sukcesu - są w nim takie parametry jak np. temperatura do której będzie on rozgrzewany przy druku. Na początek dobrze jest korzystać z gotowych profili przygotowanych przez społeczność. Istotnym ustawieniem jest też stół roboczy (1): Jeśli urządzenie z którego korzystacie ma wymienną tackę warto się upewnić, że wybrany jest odpowiedni typ z tej listy. Przed dodaniem modelu boczny pasek narzędziowy w sekcji "Process" domyślnie ustawi się na zakładkę "Global" (1) Na tym etapie możemy wybrać grubość warstwy(2 - sekcja "Layer height"). Ten czynnik ma kluczowe znaczenie dla czasu wydruku - im cieńsza warstwa, tym będzie ich więcej do zbudowania. A tym samym dłużej się będzie drukować. Czyli dostajemy nieco "ładniejszą" powierzchnię w wydrukowanym obiekcie, ale kosztem czasu. Warto przeanalizować jak istotny jest wygląd - i wybrać najgrubszą możliwą warstwę spełniającą potrzeby. Szwu (seam) na początku bym nie ruszał - to miejsce w którym przy każdej warstwie drukarka będzie zaczynać / kończyć pracę. Domyślnie program stara się startować na każdej warstwie w tym samym miejscu. W wyniku tego na gotowym wydruku to miejsce jest dość dobrze widoczne. To zazwyczaj nie jest duży problem - a do tego mamy tylko jedno miejsce potencjalnie (jeśli jest potrzeba) do wyczyszczenia. Alternatywnie można spróbować strategi "Random" (losowej) - w tym wypadku start na każdej warstwie będzie "gdzie wypadnie". Dodawanie modelu do projektu Kliknij na ikonę sześcianu z plusem. Otworzy to przeglądarkę plików gdzie możesz wybrać swój model. opcjonalnie po prostu przeciągnij pliki, które chcesz dodać z menadżera plików z którego korzystasz na okno Orca Slicer (drag & drop) Wczytany model powinien pokazać się na polu roboczym: Warto zwrócić uwagę na podstawowe informacje wyświetlone po imporcie w prawym dolnym rogu - zwłaszcza na rozmiar (Size). Ponieważ np. pliki STL nie przechowują informacji o użytych jednostkach może zdarzyć się, że wczytany obiekt będzie miał jakieś niespodziewane wymiary (bo np. coś co twórca założył, że będzie w calach program wczytał jako milimetry - dobrą praktyką jest robienie wszystkiego w milimietrach). Przy wczytywaniu na raz wielu plików program zapyta czy potraktować je jako całość - jeden zgrupowany obiekt. O ile nie ma się 100% pewności, że to dobry pomysł sugeruję wybrać tu "nie". Poza widokiem 3D model powinien się też pokazać na liście w bocznym pasku narzędziowym: w sekcji proces powinna być wybrana zakładka "Objects" (1), lista z modelami będzie wtedy poniżej(2 - może być potrzeba rozwinięcia tej listy) Ustawianie modelu Wczytany model "spadnie" na stół roboczy. Nie zawsze jednak oznacza to, że ułoży się optymalnie - ustawienie modelu to często jedna z najważniejszych czynności przygotowania do druku, mająca wpływ na wszystkie finalne parametry gotowego obiektu (w tym wytrzymałość - ze względu na ułożenie warstw). Po kliknięciu na model staną się aktywne niektóre narzędzia na górnym pasku. Do szybkiego ustawienia modelu sugeruję zapoznać się z 4 - lay on face. Jeśli jest potrzeba zrezygnowania z danego narzędzia wystarczy kliknąć gdzieś w pustej przestrzeni (a tym samym odznaczyć model). przesuwanie (1 - move). Po jego wybraniu pojawi się manipulator ze strzałkami umożliwiający przesuwanie modelu. obracanie (2 - rotate). Wybranie tego narzędzia aktywuje uchwyty umożliwiające obracanie modelu. skalowanie (3 - scale). Aktywowanie tego narzędzia umożliwa zmianę wielkości modelu. Zmiany można wprowadzać zarówno procentowo (Scale), jak i poprzez podanie wymiaru danej osi "pudełka" (gabarytu) w którym umieszczony jest model. Zaznaczenie pola "Uniform scale" (co zazwyczaj jest dobrym pomysłem) powoduje, że zmiany na wszystkich osiach wprowadzane są proporcjonalnie (czyli z tym polem zaznaczonym nie "rozciągniemy" sobie modelu w jedną stronę) położenie wskazanej ścianki modelu na polu roboczym (4 - lay on face). W dużej części sytuacji jest to najszybszy sposób ułożenia modelu. Po uruchomieniu tego narzędzia program wyświetli białe płaszczyzny korespondujące z powierzchniami na wybranym modelu. Kliknięcie jednej z nich spowoduje, że program sam odpowiednio obróci model i przesunie go w taki sposób, że wybrana powierzchnia "położy się" na polu roboczym. W powyższym przykładzie kliknąłem na spodniej powierzchni łódki - a to wynik: Dodawanie wielu kopii Jeśli jest potrzeba powielenia danego obiektu wystarczy kliknąć prawym przyciskiem myszy na jego nazwę na liście w bocznym pasku narzędziowym i wybrać "Clone": Klon vs instancja Na początku może mylić dodatkowa możliwość dostępna w tym samym menu - "Add instance". Jest ona też dostępna w górnym pasku (ikona "+"). Klon spowoduje stworzenie kompletnie niezależnej kopii - późniejsze obracanie / skalowanie jednej z nich nie będzie miało wpływu na pozostałe kopie. Instancja z kolei tworzy "kopię powiązaną" tzn. skalowanie / obrót jednej z nich wprowadzi identyczne zmiany na pozostałych. Warto też zwrócić uwagę, na to, że instancje inaczej wyświetlają się na liście modeli w bocznym pasku narzędziowym Autorozmieszczanie Co w przypadku gdy mamy wiele modeli na stole i są rozmieszczone one nieoptymalnie, lub wręcz błędnie - np. jeden model wchodzi w drugi, lub coś wylądowało poza polem roboczym? Wystarczy wybrać polecenie "Arrange all objects": Jeśli zalaży nam na konkretnych odległościach między modelami możemy podać tę wartość po uruchomieniu tego polecenia w sekcji "Spacing". Wartość 0 spowoduje, że program postara się dobrać te odległości automatycznie. Klinięcie przycisku "Arrange" ułozy modele. Automatyczne podpory Jeśli model ma oczywiste "nawisy", czyli powierzchnie które w trakcie wydruku maszyna próbowałaby zrobić "w powietrzu" (co niemożliwe ;) ) należy dodać podpory (dodatkowe struktury, usuwane po wydruku, które będą dodatkowym wsparciem tych powierzchni). Aby dodać podpory należy: Wybrać model potrzebujący podparcia. W lewym pasku narzędziowym przejść do zakładki "Support" (1), zaznaczyć "Enable support" i upewnić się, że w polu "Type" (2) jest wybrane "Normal (auto)". Orca daje nam też możliwość samodzielnego dodawania podpór - ta opcja zostanie omówiona osobno. Spowduje to, że program przed wygenerowaniem pracy na drukarkę doda automatyczne podparcia. Opcja ta jest dodawana per model (!). Tak dodane podpory zazwyczaj nie są optymalne - ale zwiększają szansę udanego wydruku i skracają czas potrzebny na przygotowanie pracy na maszynę. To jak nieoptymalne mogą być te ustawienia dobrze widać na przykładzie "łódki", którą dałoby radę zrobić bez podpór. Włączenie "auto support" daje taki rezultat: To dobrze pokazuje dlaczego tę opcję włącza się indywidualnie dla każdego modelu. Podpory na wszystkich modelach pewnie zaowocowałyby masą niepotrzebnych struktur podporowych - wybór co je potrzebuje to zadanie osoby przygotowującej wydruk. Podgląd pracy, szacowany czas druku Przed finalnym wygenerowaniem pliku do druku można podejrzeć jak Orca to zrobi - słuzy do tego sekcja "Preview". Po przejściu do niej zobaczymy wygenerowaną pracę, pokolorowaną ze względu na typ budowanej struktury (legenda widoczna w 2), lub nawet konkretny G-code z instrukcjami dla drukarki (2). Możemy też zobaczyć oszacowanie czasu druku (3). Generowanie pracy Jeśli byliście w sekcji "Preview" to wystarczy teraz kliknąć "Export G-code file" (2). Jeśli nie - może być potrzeba wybrania najpierw "Slice plate" (1). Zapisany plik trzeba zgrać na pendrive i przenieść na maszynę (niektóre drukarki mają opcję przesłania pracy po sieci). Drukarki FDM Podstawowe informacje o drukarce Makerbot Replicator + MakerBot Replicator+ to najnowsza odsłona sprawdzonych i cenionych drukarek MakerBot w klasie biurkowej. Urządzenie zostało przetestowane przez ponad 380 tysięcy godzin druku, by móc udoskonalić wszystkie podzespoły. Dzięki temu otrzymujemy niezawodną i łatwą w obsłudze drukarkę 3D dla najbardziej wymagających projektantów oraz konstruktorów. PLA  – bezproblemowy w druku i ekonomiczny materiał do wytwarzania modeli 3D oraz prototypów. Dostępne kolory: czerwony, brązowy, pomarańczowy, żółty, zielony, niebieski, purpurowy, biały, szary, ciemnoszary, jasnoszary, fluorescencyjny, błyszczący czerwony, błyszczący pomarańczowy, błyszczący żółty, błyszczący niebieski, błyszczący purpurowy, neon – zielony, Ocean Blue, Army Green, Khaki. Tough PLA  – wzmocniony materiał do druku wytrzymałych modeli, narzędzi, mechanicznych złożeń lub inżynieryjnych elementów. Dostępne kolory: szary, pomarańczowy, biały, czarny. Materiały kompozytowe na bazie PLA (o zwiększonej wytrzymałości, drewnopodobne, imitujące metal), materiały elastyczne. Link do strony producenta: https://www.makerbot.com/ Parametry:  Obszar roboczy:  295   x 195 x 165 mm (szer., dł., wys.) Średnica dyszy:  0,4 mm Średnica filamentu:  1,75 mm Nośnik danych:  USB, Wi-Fi i Ethernet, DYSK WEWNĘTRZNY 1GB Technologia druku : FFF - FDM - LPD Wyświetlacz drukarki:  W yświetlacz dotykowy Obsługiwane systemy operacyjne:  Windows (7 +), macOS X (10.7 +) Obsługiwane formaty plików (Slicer):  STL, OBJ, AMF Brak podgrzewania stołu! Ograniczenie druku do materiałów:  PLA  i pochodnych... Oprogramowanie (SLICER): MAKERBOT PRINT LINK DO KSIĄŻKI ROBISZ.TO WIKI -  SLICER  MAKERBOT PRINT slicer Makerbot print LINKI VIDEO: POLSKI LINKI VIDEO: ENGLISH https://www.youtube.com/watch?v=bxKNUGYVXx0 https://www.youtube.com/watch?v=71g_lGgrfsA&t=10s https://www.youtube.com/watch?v=YlAXvWCOxGQ https://www.youtube.com/watch?v=NTW4O2eD1HE https://www.youtube.com/watch?v=rkZo4YbBXuc OFICJALNA STRONA MAKERBOT https://www.youtube.com/watch?v=LglXWk9Ssks INNE KANAŁY Podstawowe informacje o drukarce Zortrax M200 ZORTRAX M200   PODSTAWOWE INFORMACJE O DRUKARCE Obszar roboczy:  200 x 200 x 180 mm Średnica dyszy:  0,4 mm Średnica filamentu:  1,75 mm Nośnik danych:  Karta SD Oprogramowanie Slicer:   Z-SUITE POLSKI https://www.youtube.com/watch?v=7U2ixQVXjOE ENGLISH https://www.youtube.com/watch?v=4laoNNOHjh4 Z-SUITE  Slicer dla drukarek firmy Zortrax W  FABLABIE  obowiązująca wersją oprogramowania jest  2.32.0.0 !  Nowsze wersje mogą nie posiadać opcji przygotowania plików na model M200 jedynie na M200 PLUS! LINK do wersji 2.32.0.0 https://support.zortrax.com/downloads/software/ Podstawowe informacje o drukarce Zortrax M200 Plus ZORTRAX M200 PLUS   PODSTAWOWE INFORMACJE O DRUKARCE Obszar roboczy:  200 x 200 x 180 mm Średnica dyszy:  0,4 mm Średnica filamentu:  1,75 mm Nośnik danych:  PenDrive USB Oprogramowanie Slicer:   Z-SUITE POLSKI https://www.youtube.com/watch?v=7U2ixQVXjOEhttps://www.youtube.com/watch?v=O8_NfZ9XEmU ENGLISH https://www.youtube.com/watch?v=4laoNNOHjh4    https://www.youtube.com/watch?v=sKzWcvMlJfY Z-SUITE  Slicer dla drukarek firmy Zortrax W  FABLABIE  obowiązująca wersją oprogramowania jest  2.32.0.0 !  Nowsze wersje mogą nie posiadać opcji przygotowania plików na model M200 jedynie na M200 PLUS! LINK do wersji 2.32.0.0 https://support.zortrax.com/downloads/software/ Podstawowe informacje o drukarce Creality K1 MAX Creality K1 Max   drukarka 3D FDM o kwadratowym polu roboczym 300 x 300 x 300 mm. Stabilna konstrukcja umożliwia szybkiemu gigantowi FDM osiąganie ekstremalnie wysokich prędkości drukowania bez uszczerbku na jakości druku! K1 Max  jest dostarczany w pełni zmontowany i skalibrowany! Wstępnie zainstalowany prosty przewodnik szybkiego startu przeprowadzi Cię przez konfigurację drukarki 3D, dzięki czemu możesz od razu rozpocząć drukowanie! Mocna jednoczęściowa rama  K1 Max  jest wykonana na zamówienie z odlewanego ciśnieniowo stopu aluminium i obrabiana CNC. Zapewnia to maksymalną precyzję i stabilne zachowanie podczas drukowania nawet przy dużych prędkościach! Stabilna struktura CoreXY i lekka głowica drukująca ważąca zaledwie 190 g zostały zaprojektowane z myślą o wysokich prędkościach. Solidna rama w połączeniu z lekką konstrukcją ruchomych części zapewnia nie tylko mniejszą bezwładność i wibracje, ale także większą stabilność! Podgrzewany stół  K1 Max  ma czujniki odkształcenia, które można wykorzystać do określenia precyzyjnej sieci poziomowania. Dzięki skanerowi AI LiDAR na powierzchni stołu roboczego mierzone są miliony punktów pomiarowych, aby zapewnić precyzyjne poziomowanie.  K1 Max  niezależnie łączy dane pomiarowe z obu tych systemów i zapewnia automatyczną kompensację nierówności na płycie drukarskiej. Inteligentny skaner LiDAR z rozdzielczością 1 µm monitoruje pierwszą warstwę i automatycznie ustawia dla niej idealne natężenie przepływu. W przypadku komunikatu o błędzie  K1 Max  zatrzymuje się automatycznie i powiadamia o wystąpieniu błędu za pomocą smartfona lub komputera. K1 Max  posiada zintegrowaną kamerę AI, której używa do ciągłego monitorowania procesu drukowania w czasie rzeczywistym. Dzięki temu błędy w druku, ciała obce i luźne części w przestrzeni instalacyjnej są wykrywane i zgłaszane użytkownikowi. Dzięki funkcji poklatkowej możesz także robić piękne zdjęcia swoich procesów drukowania i dzielić się nimi z innymi entuzjastami 3D! Dzięki istniejącemu połączeniu sieciowemu za pośrednictwem sieci WLAN lub LAN można śledzić postęp drukowania za pośrednictwem komputera lub smartfona. Jeśli podłączysz online kilka drukarek  K1 Max  , możesz nawet rozpocząć produkcję seryjną i maksymalizować, duplikować lub grupować swoje wydruki! Po prostu praktyczne. K1 Max  został opracowany w taki sposób, że LiDar używa kilku linii testowych do określenia idealnego przepływu dla każdego filamentu przed rozpoczęciem drukowania. W ten sposób zawsze przetwarzana jest odpowiednia ilość filamentu: nie musisz już walczyć z przerwami spowodowanymi zbyt małą ilością wytłaczanego materiału lub małymi kulkami (plamkami) spowodowanymi zbyt dużą ilością wytłaczanego materiału! Wbudowany oczyszczacz powietrza  K1 Max  filtruje nieprzyjemne zapachy i drobne cząsteczki spowodowane drukowaniem. Link do strony producenta: https://creality3d.com.pl/ https://www.creality.com/ Parametry:  Obszar roboczy:  300 x 300 x 300 mm (szer., dł., wys.) Średnica dyszy:  0,4 mm Średnica filamentu:  1,75 mm Nośnik danych: USB,  WiFi-WLAN, LAN Technologia druku : FFF - FDM - LPD Wyświetlacz drukarki:  W yświetlacz dotykowy Obsługiwane systemy operacyjne:  Windows (7 +), macOS X (10.7 +) Obsługiwane formaty plików (Slicer):  STL, OBJ, AMF Urządzenie może współpracować z różnymi SLICERAMI, np: CREALITY PRINT, ORCA SLICER, CURA, SIMPLYFY3D, PRUSASLICER LINK DO KSIĄŻKI ROBISZ.TO WIKI - ORCA SLICER itp.. (informacje o presetach urządzeń, prawidłowym przygotowaniu plików itp.) LINKI VIDEO: POLSKI LINKI VIDEO: ENGLISH https://www.youtube.com/watch?v=ajtbz10ftdQ https://www.youtube.com/watch?v=Ye7sDF062mM https://www.youtube.com/watch?v=MsU6z19zVR0 https://www.youtube.com/watch?v=-U1S4MXwtu4&t=18s OFICJALNA STRONA CREALITY https://www.youtube.com/watch?v=rSuFLIId7z8 INNE KANAŁY Serwis Creality K Ekstruder po zdemontowaniu (wystarczy odkręcić i wysunąć z karetki) sprawdzić czy na zębatkach nie pozostał jakiś materiał Demontaż karetki Hotend w zależności od modelu można się spotkać z "krótkim" i "długim" hotendem. Uważać - nie są z sobą kompatybilne (może być konieczna wymiana całego segmentu) może być konieczne przytrzymanie np. kombinerkami. Łapać "od dołu". Uniknie się wtedy ryzyka zsunięcia szczypiec i ukruszenia elementu ceramicznego. odkręcamy na rozgrzanym hotenedzie (!!!) demontaż całego segmentu: Radiator Smarowanie wyczyścić prowadnice i śruby po nałożeniu smaru "pojeździć" karetką, stołem celem rozprowadzenia smaru usunąć nadmiar smaru Naciąganie pasków wystarczy odkręcić śruby. Sprężyna sama naciągnie pasek. Po naciągnięciu dokręcić śruby ponownie.